Fiction

2009/Jan/31

โปรดทราบ ฟิกชั่นนี้ SPOIL เคียวคาระมาโอ ภาคหนึ่งและสอง อย่างรุนแรง หากยังไม่อ่านกรุณากดกากบาทที่ด้านขวาโดยเร็ว !!!!!!

.

....

......

........

.........

.............

...................

.............................

............................................

 

Fiction : เคียวคาระ มาโอ (ชินโอ x มุราตะ)

Vol 1: การรอคอย

โปรดทราบ : เรื่องนี้แต่งขึ้นเกิดจากความชอบส่วนตัวของผู้แต่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเนื้อเรื่องจริงๆ ทั้งสิ้น....

NC-17 WARNING!!!!!

----------- เรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ Boy's love ชายรักชาย หากท่านใดไม่ชอบเรื่องราวเหล่านี้กรุณากดกากบาทที่มุมขวาบนแล้วปิดตาไปนะคะ -------------

------------ NC - 17 แปลว่า อายุต่ำกว่า 17 ปีควรพิจารณาให้ดีก่อนอ่านเรื่องนี้นะคะ (จริงๆ คือ ไม่ควรอ่าน แต่ตี้เชื่อในวิจารณญาณของทุกท่านคะ ^^ )------------------

 

**** ลิขสิทธิ์ของ Fiction นี้ถือเป็นสิทธิ์ขาดของผู้แต่ง ห้ามนำไป copy paste แปะ ปรับปรุง ตัดต่อ เพิ่มเติม หรือกระทำการใดๆ ก็ตามก่อนจะได้รับอนุญาตจากผู้เขียนก่อนนะคะ ****

 

 

                     หลังจากผ่านศึกต่างๆ มามากมายกับการตามหากล่องทั้งสี่ และการปลดปล่อยชินโอ วันสบายๆ ของชินมะโคคุ (อาณาจักรปีศาจ) ก็กลับมาอีกครั้ง

 

ชิบุย่า ยูริ ราชาปีศาจคนที่ 27 ของชินมะโคคุเองก็ยังคงวุ่นกับการทำงานเช่นเคย....หลังจากเข้าพิธีรับตำแหน่งราชาปีศาจแล้ว งานราชกิจต่างๆ ก็ถาโถมเข้ามาอย่างหนัก

 

 

"เฮย์กะ(ฝ่าบาท)...........................!!!!" เสียงของวอง ไครส์ กุนเทอร์ ดังลั่นไปทั่วปราสาท

 

"เสด็จไปอยู่ที่ไหนพะยะค่ะ....................เฮย์กะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ"

 

เสียงร้องเรียกอันคุ้นเคยนี้ก็ยังเหมือนเช่นเคย.....

  

 

               ยูริกำลังพยายามหลบเพื่อไปเล่นกับเกรต้าร์ลูกสาวบุญธรรมนอกเขตปราสาท เขาพยายามหลบให้พ้นจากสายตาของกุนเทอร์โดยการใช้พุ่มไม้ของอุทยานเป็นสิ่งกำบัง ขณะนั้นเองเสียงนุ่มทุ้มก็กระซิบที่ข้างใบหู

 

 

"เฮย์กะ" ผมสีน้ำตาลสั้นพริ้วไหวไปกับสายลม ดวงตาสีเดียวกับเส้นผมนั้นมองมาที่ยูริอย่างเอ็นดู

 

 

"คอนราด เงียบๆ ก่อน" ยูริทำท่าบอกให้อีกฝ่ายเงียบเสียง และดึงให้องครักษ์หนุ่มคนสนิทเข้ามาหลบอยู่ด้วย

 

 

"ทรงหลอกให้ลอร์ด วองไครส์ ตามหาอีกแล้วนะพะยะค่ะ" มือใหญ่ลูบผมสีดำขลับสัญลักษณ์แห่งเผ่าปีศาจชั้นสูงอย่างเอ็นดู

 

 

"งานมันหนักเกินไปนี่ อีกอย่างสัญญากับเกรต้าร์ไว้ว่าวันนี้จะพาไปเที่ยวข้างนอก" ยูริลุกขึ้นจากพุ่มไม้เมื่อเห็นว่ากุนเทอร์วิ่งไปไกลแล้ว

 

 

"ถ้าเช่นนั้น กระหม่อมตามเสด็จไปด้วยก็แล้วกัน เฮย์กะ" คอนราดลุกขึ้นตามมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่ตามเสื้อให้กับยูริอย่างนุ่มนวล

 

 "คอนราด... บอกกี่ครั้งแล้วว่า เวลาอยู่กันแบบนี้ไม่ต้องเรียก "เฮย์กะ" แล้วก็ไม่ต้องใช้ราชาศัพท์ด้วย คอนราดเป็นคนตั้งชื่อให้ผมนะ จะว่าไปก็คล้ายๆ กับพ่อทูนหัวของผมนั่นแหละ” คำพูดเดิมๆ ที่ยูริยังเตือนอีกฝ่ายตลอดเวลานับตั้งแต่พบกันครั้งแรกๆ เพราะทุกครั้งที่อีกฝ่ายเรียกตนเองว่า “เฮย์กะ” นั้น ทำให้รู้สึกว่าตัวเองรู้สึกหว้าเหว่จนทนไม่ได้ทุกครั้ง

 

 “เข้าใจแล้วครับ...ยูริ” เสียงทุ้มนุ่มที่เรียกชื่อของอีกฝ่าย ทำให้ฝ่ายที่ถูกเรียกรีบหันหน้าไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

“ยูริ? เป็นอะไรไปเหรอครับ?” คอนราดเอ่ยถาม

 

“เปล้า.......เปล่าไม่มีอะไร” ยูริตอบทั้งๆ ที่ไม่หันกลับมามอง เสียงตอบกลับที่สูงกว่าปรกตินั้นทำให้คอนราดนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้  

 

“หรือว่า.....คิดถึงเรื่องเมื่อคืนนี้ขึ้นมาหรือครับ ยูริ” ครั้งนี้องครักษ์หนุ่มเข้าไปประชิดตัวและกระซิบอยู่ข้างหู ครั้งนี้ได้ผลเพราะทำให้อีกฝ่ายกระโดดหนีไปอีกทาง หน้าของยูริถูกย้อมเป็นสีแดงไปทั่วเมื่อรู้ว่าถูกอีกฝ่ายอ่านใจออก

 

  ถูกต้องทุกประการดังที่คอนราดคาดการณ์ไว้ เสียงเรียกชื่อเขาขององครักษ์หนุ่มนั้นทับซ้อนกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืน ภาพของเหตุการณ์นั้น เสียง รส สัมผัส ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาอย่างช่วยไม่ได้  ยูริแก้เก้อด้วยการชวนคอนราดออกไปเที่ยวข้างนอก 

“ปะ....ไปข้างนอกกันเถอะนะ คอนราด ป่านนี้เกรต้าร์กับวูลฟ์รอแย่แล้ว” ว่าจบเจ้าตัวก็วิ่งลิ่วออกไปก่อน ปล่อยให้องครักษ์คู่ใจยืนยิ้มอย่างมีความสุขอยู่คนเดียวก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างสบายอารมณ์  วันธรรมดาๆ ของชินมะโคคุยังคงดำเนินต่อไป.........

 

   

 

 อีกฝ่ายหนึ่ง ที่เทวสถานของชินโอในห้องบูชากลาง บัดนี้มีเพียงอุรูริเก้ ผู้ดูแลเทวสถาน กับ อดีตนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ประจำตัวชินโอ ผู้ที่ผ่านการเวียนว่ายตายเกิดมานับร้อยนับพันครั้งเพื่อรอในการปลดปล่อยราชาที่ตนเคารพ มุราตะ เคน  

“เฮ้อ......ให้ตายซิ ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยนะ” เสียงถอนหายใจจากอดีตนักปราชญ์คู่ใจดังขึ้นไปทั่วห้องบูชากลาง

 

“เกย์กะ(ใต้ฝ่าพระบาท) ชินโอเฮย์กะ อีกไม่นานน่าจะเสด็จฯ กลับนะเพคะ” อุรูริเก้ทูลอีกฝ่าย

 

“ขอบใจนะ อุรูริเก้... ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ช่วยปล่อยให้ชั้นอยู่คนเดียวสักพักได้ไหม” มุราตะหันไปมองอีกฝ่ายอย่างใจเย็น พร้อมกับยิ้มเล็กๆ เป็นการส่งสัญญาณ อุรูริเก้จึงโค้งคำนับแล้วเดินออกไปจากห้องบูชากลาง ทิ้งให้มุราตะยืนอยู่หน้าแท่นบูชาแต่เพียงผู้เดียว

 

                   กล่องทั้งสี่ที่หามาได้...บัดนี้ถูกเก็บไว้ในที่แห่งนี้ แต่กล่องเหล่านี้ไม่มีฤทธิ์เดชอะไรอีกแล้ว โซชูเองก็ถูกกำจัดไปแล้ว หน้าที่ของเขาที่มีมาช้านานก็จะจบลงไปในยุคนี้

 

 “พอกันที กับการเกิดแล้วตาย ตายแล้วเกิด โดนเผาบ้าง โดนหาว่าบ้าบ้าง....” มุราตะบ่นพึมพัมกับตนเอง

 

“ประเดี๋ยวก็บอกว่าจะจากลา ประเดี๋ยวก็โผล่ออกมา มาตอนนี้ก็หายไปอีกแล้ว นายนี่เป็นคนเอาแต่ใจจริงๆ เลยนะ” เจ้าตัวยังคงบ่นถึงอีกฝ่ายที่ตอนนี้ออกไปโลดแล่นด้วยร่างเล็กจิ๋วในโลกภายนอก

  

“แต่....นายก็เป็นคนที่ชั้นเลือก ไม่สิคนที่จิตวิญญาณนี้เลือก....ชินโอ”

 

ดวงเนตรสีดำมองยาวไปที่แท่นบูชา ภาพเหตุการณ์ให้ครั้งอดีตกลับมาราวกับเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ มือใหญ่ที่เอื้อมมาจับมือของเขาไว้ มือใหญ่ที่เคยสัญญาว่าจากนี้เราจะร่วมสร้างอาณาจักรปีศาจด้วยกัน มือใหญ่ที่สัมผัสเค้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจากโลกใบนี้ไปเหลือเพียง “พันธะสัญญา” ที่สักวันหนึ่งเค้าจะนำราชาปีศาจคนใหม่ที่สามารถกำจัดโซชูได้มาหา....เพื่อ กำจัดวิญญาณของเขาไป....ภาพตอนที่ยูริฟันดาบใส่วิญญาณของชินโอนั้นเป็นภาพที่ทำให้ใจของเขาแทบจะขาดลงไปรอนๆ แต่สำหรับอีกฝ่าย และ สำหรับเขาที่รอมานานเป็นหมื่นๆ ปีก็เพื่อการนี้...

  

ตอนที่กลับมาแดนปีศาจด้วยพลังของยูริ เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้กลับมาพบกับอีกฝ่ายอีกครั้ง บอกตามตรงว่าอยากจะเดินเข้าไปถองอีกฝ่ายนัก ข้อหาที่ทำให้เขาร้องไห้อย่างหนักเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดมาในร่างของ มุราตะ เคน

  

“อยู่ดีๆ ก็โผล่ออกมา แล้วอยู่ดีๆ ก็หนีหายไปอีก สมกับเป็นนายแท้ๆ “ มุราตะยังคนกร่นด่าใส่แท่นบูชาต่อไป หวังว่าเสียงของตนจะไปถึงอีกฝ่ายบ้างก็ยังดี

 

กรึก.................... 

 

เสียงของก้อนหินดังขึ้นจากด้านหลัง อดีตนักปราชญ์แห่งอาณาจักรปีศาจหันขวับไปด้วยความตกใจระคนไปด้วยความดีใจที่พยายามข่มเอาไว้  

“เกย์กะ(ใต้ฝ่าพระบาท)”  ทหารหนุ่มผมสีส้มแสบตาเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ จากประตูที่อุรูริเก้เปิดทิ้งไว้ ระดับฝีมืออย่างโยแซคแล้วการเดินโดยไม่ให้มีเสียงฝีเท้านั้นไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงแม้แต่น้อย มุราตะมองอีกฝ่ายพร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเอ่ยทัก 

“โยแซค มีอะไรเหรอ? อุรูริเก้อยู่ด้านนอกน่ะ จะให้ไปตามให้ไหม”

 

“ไม่เป็นไรหรอกขอรับ วันนี้กระผมมีธุระกับเกย์กะเท่านั้นแหละ” โยแซคเอ่ยตอบเรียบๆ

 

“เรื่องอะไรเหรอ? ชิบุย่า ไปทำอะไรไว้อีกหรือเปล่า” เหตุที่โยแซคต้องมาปรึกษากับเขา ไม่น่าจะหนีพ้นเพื่อนสนิทของเขา ราชาคนใหม่ของแดนปีศาจ ชิบุย่า ยูริ

 

“เปล่าขอรับ เรื่องนี้เกี่ยวกับ....เอ่อ.......ชินโอเฮย์กะ” โยแซคอ้ำอึ้งไปพักนึงก่อนจะเอ่ยขึ้น

 

“มีอะไร?” มุราตะขมวดคิ้วเข้าหากัน  

 

“ชินโอเฮย์กะ ฝากข้อความมาถึงเกย์กะเมื่อสามวันก่อนว่า หากสามวันถัดไป พบเกย์กะยืนอยู่ที่แท่นบูชานี้เพียงคนเดียว ให้บอกว่า “ไม่ต้องรอ” ขอรับ”

 

“หา? อะไรนะ?” มุราตะเริ่มมีแววขุ่นขึ้นมาในแววตาวูบนึง โยแซคเห็นท่าไม่ดีจึงรีบลากลับอย่างระล่ำระลัก

 

 “เท่านี้แหละขอรับ กระผมขอตัวก่อนนะขอรับ” พูดจบก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่จะพ้นทวารบานใหญ่ออกไปก็ถูกมุราตะเรียกไว้ก่อน 

“เดี๋ยวก่อน โยแซค ฝากบอกพวกอุรูริเก้ด้วยว่า ระหว่างที่ชินโอไม่อยู่ ชั้นจะเฝ้าแท่นบูชาเอง ส่วนคนอื่นๆ ให้ทำความสะอาดรอบๆ เทวสถานและดูแลความเรียบร้อยตกลงนะ!” คำสั่งเรียบเฉียบบอกถึงแรงอารมณ์รวมกับการขัดแย้งกับคำพูดของชินโออย่างเห็นได้ชัด โยแซคยิ้มแหยๆ ออกมาก่อนจะคำนับรับคำสั่งและเดินออกไปภายนอก  มุราตะ เดินตรงไปปิดทวารของห้องบูชา แล้วจ้องมองไปยังแท่นบูชาที่อยู่กลางห้องก่อนจะเอ่ยขึ้น 

 

“จนกว่านายจะกลับมา ชั้นจะรออยู่ตรงนี้! แล้วนายกลับมาเมื่อไหร่ เราได้มีเรื่องคุยกันยาวแน่ชินโอ”

 

 

 

Talk >> ไม่ได้เจอกันเสียนานเลยนะคะ ทุกท่าน ตี้เองไม่ได้มาสวัสดีทั้งปีใหม่สากล ปีใหม่จีน เลย ต้องกราบขออภัยอย่างแรงเช่นเคยค่ะ...

 

สำหรับวันนี้ จริงๆ แล้วกำลังนั่งปั่นรายงานหูดับตับไหม้ แต่ว่า... ความเครียดทำให้เกิดอยากเขียนฟิกขึ้นมากระทันหัน เพราะว่าบ้า เคียวคาระมาโอมาเป็นปีแล้ว นั่งดูก่อนที่ภาคสามนี้จะจบไป เล่นเอาสงสัยว่าทำไม คู่ ชินโอxมุราตะถึงไม่ค่อยมีคนเขียนฟิก(คู่หลักที่ตี้ชอบเป็น คอนราดxยูริ กับ ยูริxวูลฟ์แรม มีโดจินให้อ่านบรรเทาอาการมากมาย)

เลยขออนุญาตเขียนเอาเองค่ะ เรื่องนี้เกิดขึ้นในช่วงภาค สาม ตอนต้นๆ หลังจากยูริกลับมารับตำแหน่งราชาปีศาจที่โลกปีศาจแล้ว เนื่องจากตี้ดูเป็นภาษาญี่ปุ่น คำแปลภาคภาษาไทยเป็นอย่างไรไม่แน่ใจจึงขอคงภาษาญี่ปุ่นไว้ในหลายๆ คำนะคะ รวมทั้ง ชอบคำว่า "เฮย์กะ" เวลาที่คอนราดเรียกมากกกกก......

 ปล... เนื่องจากเป็นตอนแรกฉาก NC ยังไม่มีนะคะ.....

ปล่อยพลังวายเสร็จแล้ว ขออนุญาตกลับไปปั่นรายงานต่อก่อนนะคะ.... (วิ่ง)

 

ปล. 2ไม่ได้เขียนฟิกภาษาไทยมานานมากกกกก.... รู้สึกว่าภาษาตัวเองประหลาดๆ ไป... ขออภัยด้วยนะคะ

edit @ 31 Jan 2009 21:12:18 by Arthy



Free chat widget @ ShoutMix