สงสัยอะไรนิด... exteen นี่เวลาเรา save เป็น draft นี่มัน publish ด้วยเหรอคะเนี่ย... (เง้อ)
ตั้งแต่มาอยู่ญี่ปุ่นได้สองปี เพิ่งได้ไปงานคอมิกเกะ... จะมีใครเชื่อไหมเนี่ย...
แต่อยากบอกว่า ช่วงตลอดสองปีที่ผ่านมานี่ ชีวิตตี้เปลี่ยนไปเยอะแยะมากมาย
ถ้าพูดถึงเรื่องวิจัยตลอดสองปีที่ผ่านมา บอกตามตรงว่าทำยังไงก็ได้ให้หนีจากการ์ตูนให้ได้มากที่สุด....
แต่ดูไปดูมา วิ่งหนีไป เหนื่อยไป... โดยคนดุไป....โดยคนชมไป....
ตกลงว่าชีวิตเราจุดมุ่งหมายอยู่ที่ตรงไหนกันแน่ หลงทางสนุกสนาน ตอนนี้ก็ยังหลงทางอยู่หาทางออกไปเจอ
แต่ชีวิตคนเราไม่ลองชนดูก็คงไม่รู้ ก็เลยคิดว่า ลองดูสักครั้งสิ... สิ่งที่วิ่งหนีมาตลอดสองปี สิ่งที่พยายามจะไม่แตะต้องมาตลอดสองปี....
หลายท่านคงสงสัยว่าทำไมต้องหนี ทำเรื่องการ์ตูนออกจะน่าสนุก... การวิจัย มันไม่เหมือนกับการอ่านหนังสือการ์ตูนให้แฮปปี้ๆ .... ตี้ไม่อยากดึงให้สิ่งที่ตี้เคยต้องสนุกมันทุกวันมากลายเป็นเรื่องที่ต้องเครียดกับมันทุกวัน... และอีกอย่างเมื่อเราเป็นหนึ่งในคนที่อยู่ในวัฒนธรรมแฟน (Fan Culture) เราเองก็มีจุดบอดใหญ่ที่เรียกว่า Blind Spot ทำให้เราไม่สามารถมองเห็นปัญหาที่อยู่ในตัวมันเองได้...
แต่แล้ว ปิดเทอมครั้งนี้ ลองตัดสินใจ ชนดูสักตั้ง... ลองไปดูสักหน.... วิ่งหนีไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่ต้องไปในฐานะนักวิจัย ดังนั้น ซื้ออะไรมากก็ไม่ค่อยได้เน้นเดินทั่วงาน และเนื่องจากเดินมากไป ร้อนสุดๆ.... ภาพเลยได้มาเพียงน้อยนิด.... อย่าถามถึงคอสเพลย์นะคะ.... เดินชมไปจดไป ไม่ได้ถ่ายรูปไว้เลย ไม่พอเป็นไข้แดดอีกต่างหาก.... ชีวิตหนอชีวิต 
รายงานนี้จึงเป็นรายงานสภาพการณ์รวมๆ รวมทั้งวิธีไปด้วยนะคะ
เริ่มจากสถานีก่อน... ตี้เลือกวิธีการไปอ้อมกว่าปรกติ ทุกคนส่วนใหญ่จะนั่งรถไปสถานี shinbashi แล้วนั่งรถไฟ urikamome line ไปลงที่สถานีโตเกียวบิ๊กไซด์เซย์มอง แต่ว่า ตี้ใช้วิธีอ้อมไปโดยใช้นั่งฮันโซมองกับยูลักโจมาที่ Toyosu แทนคะ
ได้นั่งสบายทั้งๆ ที่ปรกติแทบไม่มีโอกาส จากนั้นเลือกนั่งชานชาลาไหนก็ได้คะ (เพราะเป็นสถานีปลายทางยังไงก็ไม่มีหลง)
มองลงมาจากรถไฟ... โห... คนเยอะเชียว แต่หารู้ไหมว่า ที่เห็นอยู่เนี่ย แค่จิ๊บๆ... (ตี้ยังไม่รู้จักนรกของจริงซะแล้ว เหอๆๆ)
เดินลงมาจากรถไฟปุ๊บก็ต้องเดินตามป้ายนี้นะคะ เป็นป้ายที่บอกว่าเราเป็นผู้เข้างานทั่วไป
แต่แล้วเห... ไหงเค้าพาเดินลงไปบันไดอีกทางล่ะเนี่ย เพราะว่า โตเกียวบิ๊กไซด์อยู่ทางขวามือ
เรายังคงเดินไปทางซ้ายมือเรื่อยๆ ไกลขึ้นเรื่อยๆ และเรื่อยๆ
ผ่านตึกก็แล้ว,,
สะพานอันหน้าเห็นคนเพียบ เดินข้ามสะพานไปอีกสองสะพานก็แล้ว....
บนสะพานอันแรก (นึกว่าถึงแล้ว แต่ยัง)
คลื่นมนุษย์ก็ยังไม่หมด.... จนข้ามไปสองสะพาน และแล้วก็เจอป้าย
"หางแถว"
โอ้มายก๊อดดดด
ที่ยืนเบียดชิดติดกัน นี่คือภาพจากท้ายแถว แต่จริงๆ หลังจากตี้ยืนได้แป๊บเดียว ก็มีคนมาต่อหางแถวมากมายก่ายกอง....
ยอมรับความเป็นระเบียบในการต่อแถวของคนญี่ปุ่นจริงๆ
ที่เห็นลิบๆ นั่นก็คือคน.... แต่ที่เรายังไม่ได้เห็นคือสถานที่จัดงานที่อยู่ห่างออกไปเกือบกิโลทางขวา
เดี๋ยวไว้มาต่อนะคะ ขอไปปั่นรายงานก่อนคะ
edit @ 26 Aug 2008 14:04:44 by Arthy
