ท่านไม่สมควรช่วยเหลือคนพวกนั้น เสียงบริภาษจากผู้ติดตามแสนซื่อสัตย์อย่างมาเทสกล่าวขึ้นก้อง

ข้ากล่าวไปแล้วมาเทส ข้ามาฝึกวิชา ไม่ได้มา ฆ่า ใคร คาเพลตอบกลับเสียงเรียบ

แต่ว่า... มาเทสพยายามขัด

หรือเจ้าจะไม่ใส่ใจพิษที่อยู่ในร่างข้างั้นหรือ มาเทส ดวงตาสีอรุณรุ่งนั้นมีแววเครียดขึ้น

หามิได้ หากแต่ข้าไม่เห็นด้วยเลยกับการที่ท่านจะช่วยเหลือพวกมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระองค์...เออ ขออภัย...ท่านคาเพลเองก็นับได้ว่าเป็นผู้เสียหาย มาเทสหน้าถอดสี เมื่อตนเผลอใช้คำพูดผิดพลาดจากที่ตกลงกันไว้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสังเกตเห็นประกายตาขุ่นเคืองแวววูบมาจากอีกฝ่าย

เอาเถอะๆ กลับพรีเทียก็ดีแล้ว ข้าเองก็มีอะไรสงสัยนิดหน่อยอยากจะสืบหาจากเจ้าวาณิชจอมปลอมเดเลียสนั่น บุรุษร่างบางมองผ่านไปยังอีกฝากฝั่งของลำธารอันเป็นเพิงพักของบุรุษที่ตนเอ่ยชื่อ สิ่งที่คาเพลเอ่ยสร้างความงุนงงให้กับมาเทสนัก

วาณิชจอมปลอม ท่านหมายความว่า...

ก็ถ้าหากว่า เจ้านั่นเป็นวาณิช ข้าก็เป็นนักพรตไงล่ะ คงคิดสินะว่าข้าไม่รู้ เดเลียส รูปลักษณ์เยี่ยงนั้นพลังเยี่ยงนั้น ตบตาคนอย่างข้าไม่ได้หรอก มุมปากสวยได้รูปของคาเพล ยิ้มย่องอย่างพึงใจ

ข้ายังคงไม่เข้าใจที่ท่านเอ่ยมาอยู่ดี ท่านกล่าวราวกับว่ารู้จักวาณิชจอมปลอมเดเลียสผู้นั้นมาก่อน เนตรสีนิลส่อแววคบคิด องครักษ์ประจำตัวอย่างมาเทสนั้นรับใช้นายผู้นี้มิเคยห่าง หากแม้กาลนั้นได้พานพบผู้มีเวทย์สูงเยี่ยงนั้นแล้ว เป็นไปได้อย่างไรที่คนอย่างเขาจะจำไม่ได้

ก็ไม่แปลกที่เจ้าจะไม่รู้จัก เพราะแม้แต่ข้าเองก็ยังไม่เคยพบ แต่ข้ามั่นใจชายผู้นี้จะต้องไม่ใช่วาณิชจากคาเซียอย่างแน่นอน หากเขาคือ รัชทายาทแห่งคาเซีย ต่างหาก สุรเสียงที่บ่งบอกถึงความมั่นใจของคาเพลส่งผลถึงฝ่ายผู้รับฟังอย่างมาเทสให้ตกตะลึงไปชั่วเสี้ยว ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง

ท่านหมายความว่า เดเลียสเป็นองค์รัชทายาทแห่งคาเซีย อาณาจักรข้างเคียงของพวกเรา เสียงที่ถามนั้นสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตระหนก

และกำลังจะแปรเปลี่ยนเป็นศัตรูของพวกเราในเร็ววันนี้ด้วย เสียงของคาเพลเอ่ยสำทับ

ถ้าเยี่ยงนั้นไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะนำพวกเขาไปยังบ้านของท่านในเมืองพรีเทีย ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง ข้าไม่เห็นด้วยเลย มาเทสเอ่ยค้านอีกครั้งอย่างหนักหน่วง

ไม่หรอก ล่อเนื้อให้ติดกับ มันก็จะต้องเสี่ยงกันหน่อย หึหึ ว่าแต่เดเลียส เจ้าจะรู้หรือเปล่านะ ว่าแผนการของเจ้ามันแตกหมดแล้ว เสียงสรวลอย่างระรื่นจากผู้มีใบหน้างามงดที่บัดนี้ชุดนักพรตโปร่งบางสีขาวนั้นถูกปกคลุมด้วยผ้าขนสัตว์ชั้นดี ก่อนที่องครักษ์หนุ่มจะเอ่ยให้ผู้เป็นนายพักผ่อนภายหลังจากต้องพิษของเดเลียส เนื่องจากต้องออกเดินทางอย่างรวดเร็วในเช้าของวันรุ่งขึ้น

ภาพอากัปกิริยาทั้งหมดรวมทั้งเรื่องที่นายบ่าวทั้งสองสนทนากันนั้น หาได้รอดพ้นจากสายตาอันคมกริบของไนท์ หนึ่งในผู้ร่วมเดินทางทั้งแปดของเดเลียสไปไม่ เกศาที่ถูกตัดจนสั้นหลังจากถูกไฟจากสัตว์เวทย์อย่างรูสลามเลียเมื่อเย็นนี้อาจจะยังทำให้ผู้เป็นเจ้าของไม่ชินกับมันนัก แต่ก็ทำให้เคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วกว่าแต่ก่อน ไนท์จดจำเรื่องราวทั้งหมดที่ชายรูปงามและองครักษ์หนุ่มเอ่ยทั้งหมดก่อนจะค่อยๆ แฝงตัวผ่านความมืดกลับไปยังอีกฝากฝั่งลำธารเพื่อรายงานให้กับนายของตนรับรู้

อยู่ดีๆ ก็เกิดอยากเขียนนิยายขึ้นมาจับใจ ภายหลังจากเผชิญมรสุมชีวิตมายาวนอน กราบขออภัยหลายๆ ท่านด้วยที่สัญญาว่าจะเล่าเรื่องชีวิตในญี่ปุ่นต่อ ขอบอกว่า ไม่ได้เขียนคาเพลมาปีครึ่ง ไม่ใช่แค่คนอ่านลืมเนื้อเรื่อง คนเขียนก็ลืมเหมือนกันคะ (ฮา) พลอตนี่ไม่ลืมแน่นอน แต่รายละเอียดปลีกย่อย เช่นสีตา สีผม ฯลฯ นั้นยอมรับว่าเอ๋อ ไปพักนึงเหมือนกัน

อีกอย่างไม่ได้ใช้ภาษาไทยมานาน กลับมาเขียนนิยายเลย ภาษาอาจจะยังไม่คงที่เท่าไหร่ กราบขออภัยท่านผู้อ่านไว้ ณ. ที่นี่ด้วยคะ

จะพยายามอัพให้บ่อยที่สุด... ตราบเท่าที่ยังมีเวลาว่างและยังมีแรง