2007/Sep/08

ไม่อยากจะพูดถึงความขี้เกียจของเจ้าของบลอคที่กว่าจะอัพแต่ละเอนทรี่ เล่นห่างหายไป ชนิดที่เพื่อนๆ หลายท่านอาจจะคิดว่า เรายังมีชีวิตอยู่ในโลกหรือเปล่า (ฮา)

ก่อนอื่นในฐานะ เอนทรี่ที่หนึ่งร้อย เราควรจะทำอะไรกับเอนทรี่นี้ดีเนี่ย

แน่นอนต้องขอขอบคุณคุณเวบมาสเตอร์แชมป์ ที่กรุณาสร้างบ้านหลังเล็กนี้ขึ้นมาให้ ว่าแต่ย้ายมาอยู่บ้าน exteen นี้นานขนาดไหนแล้วนะ.... เริ่มจากเอนทรี่แรกเมื่อ 23.08.05 ก็สองขวบแล้วนะเนี่ยบลอคนี้ เพิ่งได้ร้อยเองเรอะ!!!!!!

มาจนถึงเอนทรี่ที่หนึ่งร้อย นิยายบ้าง ติดตามข่าวสารบ้าง หลุมดำบ้าง การเมืองบ้าง พูดบ้าบ้าบอๆ บ่นชีวิตตัวเองบ้าง มีเรื่องมากมายร้อยพัน บางครั้งเบื่อบ้าง ขี้เกียจเขียนบ้าง บางครั้งไฟลุกอยากเขียนขึ้นมาบ้าง ก็อัพกันทุกวัน

คิดแล้วก็แปลกดี พื้นที่ในอินเทอร์เนต สามารถกลายเป็นพื้นที่ในใจของคนเราไปได้

เมื่อร้อยปีก่อน จะมีคนคิดไหมว่า สักวันหนึ่งจะมีคนมานั่งพิมพ์คอมคุยกันคอมเม้นต์กันแบบนี้ในชีวิตประจำวัน เป็นเรื่องปรกติไป

ไม่ต้องร้อยปีก่อน เอาแค่ตอนเราอยู่อนุบาลประถมมัธยมต้น จำได้ว่า ตอนนั้นมีเพจเจอร์ ตื่นเต้นกันจะแย่

ใช้ตั้งแต่ 162 จนมาถึง Eddie & The Gang.....


เริ่มออกแนววิชาการมากไปล่ะ

สรุปว่า ฉลองร้อยเอนทรี่ ขอเล่าเรื่องชีวิตในญี่ปุ่นสักหน่อยแล้วกัน ห่างหายไปนาน....

หลายๆ ท่านเคยมีความฝันอยากจะมาเรียนปริญญาโท เอก ต่อกันที่ญี่ปุ่นไหมคะ?

ถ้าคำตอบคือ "มี" แวะอ่านตรงนี้สักนิด บางครั้งความเป็นจริงอาจจะไม่ได้หอมหวานสวยงามเหมือนอย่างที่คิดก็ได้ แต่มันก็ไม่ได้ขมจนกลืนไม่ลงเลยเสียทีเดียว เอนทรี่นี้จะเป็นความเห็นส่วนตัวของตี้อย่างเดียว หลายท่านอาจจะเห็นในมุมที่แตกต่างออกไปนะคะ

ญี่ปุ่น เป็นประเทศที่ใฝ่ฝันของชาวไทยหลายท่านทีเดียว ไม่นับบรรดาโอตาคุอย่างเราๆ ที่เรียกได้ว่า เป็นดินแดนแห่งความฝันที่สักวันหนึ่งจะต้องเหยียบย่าง

ก่อนอื่นขออัพเดท สถานภาพปัจจุบัน ตี้สอบผ่านเข้าเป็นนักศึกษาปริญญาโทของมหาวิทยาลัย โตเกียวได้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว (เพิ่งประกาศอาทิตย์นี้) จะได้เริ่มเรียนก็ปีหน้าเดือนเมษา ดูแล้ว แหมม.... ตี้ทำเป็นซีเรียส จริงๆ โลกออกจะสดใส สอบผ่านสนุกสนาน จริงๆ เบื้่องหลังมันเป็นอย่างไร มาอ่านกันนะคะ

ถ้าคำถามเริ่มต้นที่ว่า คุณอยากมาเที่ยวประเทศญี่ปุ่น อยากจะมาเรียนภาษา ตี้จะไม่รีรอที่จะตอบว่า หากมีเงิน มีทุน มาเลย อย่ารอช้า เพราะทั้งสองอย่างนั่นมันดีจริงๆ มีแต่ความสุขอย่างเดียวจริงๆ ยกเว้นบางเคส อาจจะมีบ้างเรื่องโรงเรียนภาษาไม่ดี หรือ ไม่ตรงใจ แต่ยอมรับว่าโดยส่วนใหญ่แล้ว แฮปปี้รักประเทศญี่ปุ่นกันไป......

แต่การมาเรียนปริญญาโท เอก มันอาจจะไม่ได้หอมหวานแบบนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากคุณต้องการเรียนในมหาวิทยาลัยรัฐบาล หรือ ว่าง่ายๆ มหาวิทยาลัยที่เค้าจะให้คุณใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นหลัก และไม่ใช่คอร์สนานาชาติ (ของตี้ตามเงื่อนไขทุนต้องเลือกมหาวิทยาลัยรัฐบาลอย่างเดียว และตี้อยากเรียนกับอาจารย์ท่านนี้ และท่านสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยโตเกียวคะ)

อันนี้ตี้ขอยกกรณีของคนที่เรียนภาษาญี่ปุ่นจนเชี่ยว ชนิดอิคคิว เข้าขั้นเทพแล้ว ขอละไว้นะคะ...

แต่ขอยกกรณีของตี้ที่เรียนภาษาญี่ปุ่นจากไทยมาเล็กน้อยชนิด เลเวลสี่ จะผ่านหรือเปล่ายังกลัว แล้วมาเริ่มเรียนอะอิอุเอะโอะใหม่ที่โอซาก้า 7 เดือน (กราบขอบคุณอาจารย์ที่โอซาก้าด้วย สุดยอดจริงๆ คะ ทั้งเรื่องการสอนและกำลังใจ จนถึงเมื่อวานนี้ยังได้รับโทรศัพท์จากอาจารย์ ขอบคุณมากๆ คะ จากใจ)

จากนั้นก็ลุยเดี่ยวเข้าโตไดในฐานะนักศึกษาวิจัยเลยในเดือนสี่ที่เพิ่งผ่านมา

ในคณะอย่างที่กล่าวไว้ว่าลุยเดี่ยว ตี้เป็นนักศึกษาไทยคนเดียวคะ (และเป็นนักศึกษาไทยคนที่สองของคณะนี้ พี่ท่านแรกที่จบไปก็ได้คุยกันมา รายละเอียดไว้กล่าวต่อไปนะคะ)

ส่วนประกอบหลักคือคนญี่ปุ่น จีน ไต้หวัน เกาหลี มีนักศึกษาต่างชาติจากชาติอื่นๆ บ้าง แต่หลักๆ คือที่กล่าวมา ดังนั้นทุกคนภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาหลักในชีวิตประจำวัน และคลาสทุกอย่างเป็นภาษาญี่ปุ่นคะ (เป็นบรรยากาศที่ดีมากสำหรับการเรียนภาษา)


พอเข้าเดือนเมษา แหม.... ย้ายมาโตเกียว ซากุระสวยงาม อากาศดี ท้องฟ้าสดใส ชมฮานามิกับแล็บแสนมีความสุข แต่เพียงแค่คลาสเรียนเริ่มคลาสที่หนึ่งเท่านั้นอาการ "จอด" ก็เริ่มปรากฎขึ้น

จริงๆ แล้วมันเป็นประสบการณ์ที่ดีนะคะ กับการเกิดมาแล้วรู้สึกว่า ตัวเอง "โง่" ที่สุดในห้องเนี่ย.... (ฮา) ให้ตายเถอะ คลาสความยาว 90 นาที ฟังออกไม่ถึง 10% หรือเปล่า เค้าคุยอะไรกัน ทำไมทุกคนมีคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คเครื่องจิ๋วพกมา เค้าประกาศไปเมื่อไหร่เหรอ ทำไมเราไม่รู้ เห.... แล้วเราทำไงดี

ส่งสายตาอ้อนวอนไปยังเพื่อนหนุ่มข้างๆ (ฮา) เค้าก็คงแบบให้มันหน่อยเถอะ..... ต้องจิ้มหาคำว่า communication ความรู้คาตะกะนะ เรื่อง senmon kotoba (ศัพท์เทคนิค) เอยเท่ากับศูนย์ เอาเรื่องง่ายๆ เรื่องคำว่า การสื่อสาร พอมันเป็นคาตะกะนะ พิมพ์ไม่ถูกอ่ะคะ เพื่อนผู้ชายข้างๆ (คนญี่ปุ่น) หันมามองประมาณว่า....เออ คือ.... ขอโทษคะ โง่คะ (คิดในใจ)

จากนั้นสิ่งที่ได้รับรู้ต่อคือ เดือนแปด จะต้องสอบเข้า ข้อสอบคำถามเป็นภาษาญี่ปุ่น ปีที่แล้ว เขียนตอบเป็นภาษาอังกฤษได้ (ว่าง่ายๆ คือต้องฝึกทักษะอ่านอย่างเดียว)

ปรากฎว่าปีนี้เหมือนฟ้าผ่ากลางศีรษะ



ต้องตอบเป็นภาษาญี่ปุ่นอย่างน้อยหนึ่งข้อ จากสาม........ภายในเวลาสองชั่วโมง ข้อละอย่างต่ำแปดร้อยตัวอักษร พระเจ้าจอร์จ มันจะเขียนได้ยังไง

ไม่พอ โครงร่างวิจัย จดหมายแนะนำตัว ทุกอย่างต้องเขียนเองเป็นภาษาญี่ปุ่น......

กรณีของตี้โชคดีมากที่ติวเตอร์ดีสุดๆ ดีใจหาย ดีจนกราบได้คงกราบแล้ว.....ช่วยเหลือตลอดจริงๆ แต่ติวเตอร์ก็เขี้ยวพอที่จะให้เราเดินได้ด้วยตัวเอง ถ้าเราไม่เขียนก่อน ไม่ทำอะไรก่อน ติวเตอร์จะไม่เริ่มอะไรก่อนทั้งนั้นเช่นกัน......

หรือแม้กระทั่งเวลาเราไม่เข้าใจ เราอ่านประโยคนี้ปุ๊บถามติวเตอร์ว่าแปลว่าอะไรติวเตอร์ถามกลับ แล้วเข้าใจว่ายังไง เราอธิบายด้วยภาษาญี่ปุ่นงูๆ ปลาๆ ติวเตอร์ตอบกลับมาเป็นภาษาญี่ปุ่นยาวเหยียด (ติวเตอร์พูดอังกฤษไม่ค่อยได้นะคะ หลัก ๆ เราสื่อสารกันด้วยญี่ปุ่น ดิกชั่นนารี และภาษามือ) ปัญหาคือ เราคิดว่าเราเก็ท แต่จริงๆ ที่ผ่านมาเราเข้าใจผิดหมดต่างหาก ...... เฮ้ออ ชีวิต แล้วทุกอย่างมันเป็นศัพท์วิชาการ เรื่องทฤษฎีลึกซึ้งทั้งหมด...แบบว่า สุดๆๆๆๆๆ

ต่อจากนั้น ความเหนื่อยยังคงต่อเนื่องไปเรื่อยๆ เมื่อโปรเฟสเซอร์กล่าวว่า ในการเตรียมสอบต้องอ่านหนังสือภาษาญี่ปุ่นด้วย อย่าบอกว่า อ่านไม่ออก เพราะภาษาญี่ปุ่นไม่ใช่ "ปัจจัย" ตอนนี้เราอยู่ญี่ปุ่นแล้วไม่อ่านหนังสือภาษาญี่ปุ่นไม่ได้นะ เพราะไม่อย่างนั้นเราจะไม่รู้ว่าการเรียนคณะนี้ของญี่ปุ่นเป็นยังไง

ซึ่งก็จริงคะ พอได้อ่านแล้วมันต่างกันจริงๆ ที่เคยคิดว่ามันเหมือนกับประเทศไทย ต่างกันคงไม่มาก เพราะเรียนเอกเดิมไม่ได้เปลี่ยน แต่มันต่างกันราวฟ้ากับเหวจริงๆ ต่างกันจนนึกว่ามาเรียนสาขาใหม่ ทฤษฎีเกือบทุกอย่างต้องจำใหม่หมด แนวคิดก็มองต่างมุม.....โอววววว........(แต่ขอบอกว่า เพราะการที่โปรเฟสเซอร์บอกเราอย่างนี้นี่แหละคะ เป็นแรงที่ทำให้ตี้ฟิตอ่านหนังสือเซมมอง (หนังสือวิชาเฉพาะ)จนเรียกได้ว่า อ่านออกมาถึงทุกวันนี้ กราบขอบคุณอาจารย์คะ)

แต่ ณ เวลานั้นหลังจากได้ยิน คำตอบในใจ คือ

อาจารย์คะ มันคือ ปัจจัย เลยคะ มันคือ ปัจจัยเลย เวลาที่เหลืออีกแค่สามเดือนกับหนังสือภาษาญี่ปุ่นหนึ่งกองที่วันแรกใช้เวลาทั้งวันอ่านได้แค่สี่หน้าเอห้า ซ้ำเข้าใจความหมายผิดอีกต่างหาก (มาอ่านอีกทีทีหลัง)

แล้วจะเอาอะไรไปสอบกับเค้า !!!!!!!

หลายท่านบอกว่า เป็นทุนรัฐบาลญี่ปุ่น (AYF ก็นับเป็นทุนรัฐบาลญี่ปุ่นประเภทหนึ่งนะคะ) เรื่องสอบไม่ต้องกลัว เพราะไม่มีใครตกอยู่แล้ว....

ตี้มายืนยัน กลิ้งยัน นอนยันไว้ตรงนี้เลยคะ

"ไม่จริงคะ"

ถ้าเป็นโตได คณะที่ตี้เรียน ความจริงทีว่า เป็นเด็กทุนมอง มีอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว ไม่มีทางที่จะสอบไม่ผ่าน เป็นความจริงที่เข้าใจผิดอย่างมากที่สุด !!!!!!!

ที่แน่ๆ ปีนี้ มีเด็กทุนมองที่สอบพร้อมตี้ (เท่าที่ทราบ) อย่างน้อยก็ห้าชีวิตแล้ว ที่อาจจะต้องกลับบ้านมือเปล่า (หากหามหาวิทยาลัยอื่นไม่ทัน)ดังนั้น ขอให้เข้าใจถึงความเครียดของการสอบของที่นี่จริงๆ คะ.....

(ไว้มาเขียนต่อ เอนทรี่ที่ 101 นะคะ)


ปล... ที่เขียนไปข้างบนนั้นยังไม่เริ่มต้นของความรู้สึกที่เรียกว่า นี่แหละที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตเลยคะ..... (ฮา) ข้างบนเป็นน้ำจิ้ม เดี๋ยวไว้ต่อเอนทรี่ถัดไปคะ

Comment

Comment:

Tweet


แต่ก็นับถือเลยนะ ที่ได้เรียนป.โทที่โตไดด้วย รู้เลยว่าเรียน
#12 by songqiudong (113.0.251.31) At 2011-01-11 16:17,
สวัสดีคะ พอดีว่าสนใจจะสอบทุน AYF อยู่เหมือนกัน แต่ว่ายังไม่ค่อยมีข้อมูลคะ คือยากรู้ว่า เราต้องสมัครทั้งทุนมง และก้อทุนAYF หรือเปล่าคะ แล้วเราต้องสองทุนมงให้ผ่านก่อนหรือเปล่าคะถึงจะได้ทุนนี้ ยังไงถ้ามีเวลากรุณาตอบให้หน่อยนะคะ ขอบคุณมากๆคะ
kyokosang10@gmail.com
#11 by kyoko (118.172.178.0) At 2008-04-15 11:21,
ขอบคุณมากครับ คุณตี้

อีเมลผมนะครับ huadh@yahoo.com ครับ

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ขอบคุณครับ
#10 by triple H (58.11.65.235) At 2007-09-23 01:32,
ใช่แล้วคะ สายโซสิโอเหรอคะ...อาจารย์ฮามาดะ เป็นอาจารย์ที่ดีคะ

อย่าหาว่าขู่เลยนะคะ.. ฟิตภาษาญี่ปุ่นมาจากไทยให้เต็มที่ ให้ได้ระดับเทพได้ยิ่งดี สู้ๆ นะคะ มีอะไรจะปรึกษาทิ้งเมลล์ไว้ก็ได้นะคะ
#9 by Arthy At 2007-09-22 23:17,
สวัสดีครับ คุณตี้

สายโซซิโอครับ แล็บอาจารย์ฮะมะดะ

คุณตี้อยู่สายคัลเจอร์??
#8 by triple H (124.121.11.80) At 2007-09-22 12:18,
สวัสดีคะ คุณ Tripple H

ถูกต้องแล้วคะ... ว่าแต่คุณ Tripple H จะมาเรียนสายอะไรคะ...ในคณะมีสี่สายน่อ...แล็บอาจารย์อะไรคะ

เตรียมภาษาญี่ปุ่นมาดี ๆ นะคะ
#7 by Arthy At 2007-09-21 23:23,
สวัสดีครับ คุณตี้

พอดีเจอบล็อกนี้จากกูเกิ้่ลน่ะครับ

ไม่ทราบว่าเรียนอยู่ที่ iii รึเปล่าครับ ผมเดาเอาจากเนื้อหาที่คุณเขียน

ถ้าใช่ ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ปีหน้า ผมจะไปเริ่มเป็นนักศึกษาวิจัยที่นั่นเหมือนกัน

ขอบคุณครับ
#6 by triple H (124.121.5.196) At 2007-09-21 14:38,
เอนทรี่หน้าดูแล้วคงอีกนานหลังนิยาย (ขอมาตอบคอมเม้นต์ตรงนี้เลยละกันนะคะ)

ตอบพี่ Nuin คะ
ขอบพระคุณมากๆ คะพี่ สำหรับคอมเม้นต์ มาขอรับกำลังใจจากพี่ท่านเต็มๆ เลยคะ

เห็นด้วยกับเรื่องประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ถ้ามาเที่ยวคงสุขใจที่สุด (ตอนนี้ตี้ก็พยายามข่มใจทุกครั้งที่เดินผ่านร้านการ์ตูน แพงหนอ ตังค์หมดหนออออ)

พี่ปลาคะ
ขอบพระคุณสำหรับคำอวยพรคะ สาธุ.... ขอให้เรียนจบด้วยเถอะ

พี่ Insilence คะ

ตี้จะพยายามต่อไปคะ งานนี้เลือดท่วมตัว น้ำตาท่วมใจก็จะสู้ไม่ถอยแล้วคะพี่ Fight!

ลูมินจ๊ะ พี่รู้แต่ว่าตอนไปโอโตเมะนี่พี่อยากขายไตอย่างแรง ( ) ทำไมมันช่างละลานหูละลานตา ละลานใจอย่างนี้ วิตามิน M ก็ร่อยหรอเหลือเกินนนนน


ปล...คะถ้าจะพูดคงต้องเพิ่มเติมไปอีกหน่อย คณะนี้เป็นคณะใหม่เปิดมาได้เจ็ดปี ดังนั้นอาจจะไม่แปลกมากที่มีคนไทยจบไปแล้วแค่คนเดียว (คือรุ่นพี่ที่รู้จัก) แต่ก็ถือว่าน้อยถ้าเทียบกับคณะอื่นๆ อย่างวิศวะ หรือ แพทย์คะ...
#5 by Arthy At 2007-09-13 23:26,
โอย... อ่านแล้วเครียด

ของเค้าแค่คิดว่าจะเรียนต่อโทที่ไทย ยังคิดแปดตลบเลยอ่า กลัวซิ่วกลางคัน ไปขายขี้หน้าชาวบ้าน เอิ้กๆ... แล้วนี่ต้องไปใช้ภาษาชาวบ้านให้กลายเป็นภาษาหลัก ..เหอๆ อยู่ไทยยังไม่ค่อยจะได้พูด/ได้ใช้ภาษาไทยให้คล่องเลยง่ะ... เป็นคนขี้อายพูดน้อยก็งี้แหล่ะ อรั๊ง.. = =,,,

แต่เป็นนักศึกษาโตไดคนที่สองในประวัติศาสตร์เนี่ย เริ่ดสุดๆเลยเน้อ ถ้าเริ่มต้นมาได้ถึงขนาดนี้แล้ว แค่รักษามาตรฐานไว้ก็คงโอแล้ว (มั้ง...)

เค้าไม่ไปอยู่ญี่ปุ่นเกิน7วันหรอก กลัวไตหายกลายเป็นสินค้าแทน... ก๊ากกกกกกกก
#4 by lumin At 2007-09-13 18:44,
ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ ยิ่งเข้าไปอยู่ในที่ๆเราไม่คุ้นเคยไม่ใช่บ้านเกิดเมืองนอน ยิ่งต้องสู้มากขึ้นอีกหลายเท่า อ่านจากที่น้องตี้เล่ามานี่สุดยอดเลยนะ อะไรที่ดูเหมือนจะง่ายจากมุมมองคนอื่น แต่สำหรับตัวเรามันยากใช่ไหม แต่ตี้ทำได้ เก่งมากๆเลย แรกๆมันอาจจะหนัก (คงไม่อาจ แต่คงหนักแหละเนอะ) แต่เราเดินมาถึงขั้นนี้แล้ว พี่ก็เชื่อเหมือนหลายๆคนว่าตี้ทำได้แน่ๆ สำหรับพี่ที่ไม่มีความสามารถจะไปถึงจุดที่ตี้ยืนอยู่ได้ แต่ก็จะคอยเอาใจช่วยคนที่สามารถไปได้ และมีอนาคตดีๆรออยู่ เอาใจช่วยนะ พยายามเข้า!!
#3 by ★InSilence★ At 2007-09-09 09:41,
อ่านแล้วมัน ชีวิตต้องสู้จริงๆแฮะ น้องตี้ พี่เคยคิดเพียงกระผีกเสี้ยวเดียวว่าอยากเรียนญี่ปุ่น แต่นั่นมันนานมาแล้ว และก็แค่คิดจิ๊ดเดียว เพราะไม่คิดเอาดีด้านภาษาญี่ปุ่นเลย ถึงจะชอบฟังเพลงญี่ปุ่นก็เถอะ =_="

พี่อ่านแล้วได้แต่ให้กำลังใจตี้น้า สู้ๆ เป็นนศ.โตไดคนไทยคนที่สองที่สำเร็จการศึกษามาอย่างสวยงามให้ได้นะจ๊ะ สู้ๆ

แล้วก็ยินดีด้วยกับ 100 entry จ้า
#2 by reafre At 2007-09-09 01:29,
ตามมาเยี่ยมจ้ะน้องตี้
อะหือ...อ่านแล้วรับรู้ได้ถึงความยากเลย แต่ก็นับถือเลยนะ ที่ได้เรียนป.โทที่โตไดด้วย รู้เลยว่าเรียนหนักและยาก แต่ก็สู้ๆนะจ๊ะ เป็นกำลังใจให้อีกหนึ่งแรง

เรียนมาสี่ปีนี่...ถึงเวลาถ้าให้ไปเรียนโทในคลาสจริงๆคงเหวออ่ะ แค่เรียนคลาสแอดวานซ์ที่วาเซดะเมืองไทยพี่ก็เจอแต่พวกคนเทพๆเค้าคุยกัน พูดญี่ปุ่นได้ดังใจหมายราวกับไม่ต้องคิดน่ะ ในขณะที่เรายังนึกศัพท์ไม่ออก เรียงประโยคไม่ถูกก็มี ขนาดนี่แค่เมืองไทยนะเนี่ย..... รู้เลยว่าถ้าให้พี่ไปเรียนต่อโทญี่ปุ่นสงสัยจะทุกข์ทรมานใจมากกว่าจะสุขขีสโมสรนะ ส่วนตัวพี่ชอบไปเที่ยวมากกว่าค่ะ คิดว่าเมืองเค้าเหมาะจะเอาไว้เที่ยว แต่ถ้าให้ไปอยู่สักเป็นปีส่วนตัวพี่คงแกลบกินซะก่อน เพราะของน่ารักล่อตาล่อใจเยอะเหลือเกินนน ขนาดไปแค่ห้าหกวันยังแทบหมดตัว นี่ถ้าไปอยู่เป็นปีสงสัยจะแย่555

แล้วไว้จะตามมาอ่านต่อนะ ยังไงก็ขอให้สู้ๆเข้าไว้ เชื่อว่าน้องตี้ทำได้ ขอให้เชื่อมั่นว่าเรายังมีศักยภาพแฝงในตัวอีกเยอะ รับรองว่าอีกไม่นานต้องเก่งแน่ๆจ้า
#1 by nuinthelewen At 2007-09-08 19:00,

Free chat widget @ ShoutMix