ท่านคาเพล!!!! เสียงตะโกนอย่างเป็นห่วงจากมาเทสที่ถูกลูกน้องของเดเลียสกักตัวเอาไว้อย่างเหนียวแน่น แต่ก็ทำได้เพียงเท่านั้น ร่างบอบบางที่สิ้นเรี่ยวแรง หอบหายใจรวยระริน ใบหน้าสีชมพูเปล่งปลั่งเริ่มซีดจางลงทุกที ดวงเนตรสีอรุณรุ่งพยายามที่จะเปิดออกและเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่เสียงทุ้มต่ำของเดเลียสก็ขัดไว้เสียก่อน

อย่าพยายามเอ่ยอะไรตอนนี้ รอสักครู่...พิษจะกระจายไปทั่วร่างแล้วเจ้าจะดีขึ้นเอง คาเพลยังคงอยู่ในอ้อมตระกองกอดของเดเลียสที่ไม่ยอมปล่อยให้ร่างในชุดนักบวชต้องหล่นลงสู่พื้นดิน

เดเลียส เจ้าทำอะไรกับท่านคาเพล มาเทสโกรธมากและพยายามสะบัดกายออกจากการกดร่าง คนสนิทคนหนึ่งที่ตรึงร่างของมาเทสเอาไว้จึงยกร่างอันล่ำสันของชายผู้นี้ขึ้น ก่อนที่อีกคนหนึ่งจะต่อยเข้าที่หน้าท้องอีกหลายหมัด จนทำให้องครักษ์หนุ่มต้องงอตัวลงด้วยความเจ็บปวด

เดเลียสวางร่าวของคาเพลลงบนหินเรียบขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง สีหน้าของคาเพลซีดจนไร้สีเลือด ลมหายใจเริ่มติดขัด แต่วาณิชแห่งคาเซียกลับไม่แสดงอาการตื่นตกใจใดๆ เพียงนั่งลงข้างๆ ใช้มีดพกตัดผลสีนิลกาฬ ที่เคยยาวถึงกลางหลังเหลือสั้นสูงจากบ่าขึ้นมาเพียงเล็กน้อย แล้วหันไปสั่งกับลูกน้องของตนที่ดูแลยาลาสอยู่

ไนท์เจ้าและพวกดูแลยาลาสให้ดี มีอาการอะไรเปลี่ยนแปลงให้มาแจ้งกับข้าโดยเร็ว

ขอรับ ชายฉกรรจ์ที่ถูกรูสพ่นไฟใส่รับคำสั่ง เขาและพวกอีกสามคนนำร่างของยาลาสใส่เปลที่ประดิษฐ์ขึ้นจากไม้ขนาดยาวและแข็งแกร่ง 2 ท่อนและผ้าคลุมของยาลาส

ไลท์ เรย์ เจ้าทั้งสองคนจับมาเทสเอาไว้ก่อน รอให้ธุระของข้าเสร็จ แล้วค่อยปล่อยตัว เดเลียสหันไปสั่งกับชายฉกรรจ์ทั้งคู่ที่จับตัวมาเทสไว้ ซึ่งทั้งสองก็ตอบรับมาอย่างแข็งขัน เดเลียสจึงหันมายังร่างของคาเพล แล้วร่ายเวทย์ครู่หนึ่ง ดวงเนตรสีส้มอ่อนก็เปิดขึ้นช้าๆ

นี่คือเงื่อนไขที่ข้าบอกเจ้าเมื่อสักครู่ คาเพล หากยาลาสมิได้เห็นราตรีที่สี่ เจ้าก็จักไม่เห็นอรุณรุ่งของวันที่ห้า เพราะเจ้าจะสิ้นชีพด้วยพิษนี้ ก่อนที่สุริยเทพจะขึ้นจากขอบฟ้าเช่นกัน เดเลียสเอ่ยโดยใช้วิธีทวนการพูดของคาเพล บุรุษร่างบางจึงรีบยกร่างของตัวเองขึ้นจากหินด้วยอารมณ์โกรธ แต่ก็ต้องล้มตัวลงไปอีกครั้ง

ค่อยๆ ลุกสิ ด้วยพิษนี้พลังเวทย์ของเจ้าทั้งหมดจะหายไป แต่ไม่ต้องห่วงข้าพกยาถอนพิษมาด้วยอย่างแน่นอน เดเลียสยิ้มอย่างสบายอารมณ์ ในขณะที่ฝ่ายคาเพลได้แต่ขบฟันอย่างเคียดแค้น

เจ้าไม่ใช่วาณิชธรรมดาแน่ๆ เดเลียส คาเพลเอ่ยขึ้นอย่างตะกุกตะกัก เพราะพิษยังกระจายสู่ร่างไม่เต็มที่

"ก็แล้วแต่เจ้าจะคิดเถิด ข้าเป็นเพียงวาณิชธรรมดา วิชาที่ติดตัวก็มีไว้เพื่อป้องกันภัยจากโจรป่าเท่านั้น"

ข้ามาฝึกวิชากับท่านอาจารย์ถึงหนึ่งไตรมาสยังมิเคยเจอเจ้าผ่านมาแม้แต่หนเดียว คาเพลเริ่มพูดจาได้คล่องแคล่วขึ้น แต่เรี่ยวแรงทั้งหลายยังไม่กลับมาจึงได้เพียงนอนอยู่บนหินอย่างเหนื่อยอ่อน

ข้าไม่ได้ค้าขายเพียงแต่ในพรีเทียเท่านั้นนี่ ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าข้าค้าขายไปเรื่อยๆ หากไม่มีฝีมือเลยก็คงจบกัน

งั้นหรือ สีหน้าของคาเพลบ่งบอกว่าไม่เชื่อในสิ่งที่อีกฝ่ายอธิบายมา

จริงสิ แล้วอาจารย์ของเจ้าเล่า เหตุใดข้าจึงเห็นเพียงราชองครักษ์พิทักษ์อยู่เพียงคนเดียว เดเลียสกล่าว ถึงมาเทส ผู้ที่บัดนี้นอนกุมท้องอยู่ด้วยความเจ็บปวด เพราะเพียงแค่จะเอ่ยปากก็ถูกไลท์และเรย์ต่อยเข้าที่ท้องอย่างหนัก

ไม่ใช่เรื่องของเจ้า ถามไปทำไม

ข้าก็เพียงชวนเจ้าคุย ดีขึ้นมากแล้วใช่มั้ย งั้นก็ลุกขึ้นได้แล้ว เดี๋ยวข้าจะปล่อยองครักษ์มารับ เดเลียสกล่าวจบก็ดีดนิ้วขึ้นอย่างแรง มาเทสก็ถูกปล่อยจากการพันธนาการและรีบวิ่งเข้ามาหานายของตน

เป็นอย่างไรบ้างครับ ท่านคาเพล ถามพลางสำรวจทั่วร่างด้วยความกังวล ความเป็นห่วงที่ออกจะมากเกินไปของเจ้านายลูกน้องคู่นี้ทำให้เดเลียสรู้สึกสะกิดใจอะไรบางอย่าง

ข้าไม่เป็นไร คลายสะกดรูสให้ข้าด้วย เดเลียส คาเพลเอ่ยขึ้นเรียบๆ เดเลียสเองก็นึกสงสัยในอาการที่สงบนิ่งมากกว่าที่คาดคิดไว้ของบุรุษรูปงาม

อย่าเลย ข้าไม่อยากจะทำร้ายสัตว์เวทย์ของเจ้าเสียก่อน เพราะมันเอาไฟมาเผาใครคนใดคนหนึ่งอีก ฝากมันไว้กับข้าก่อนแล้วกัน เดเลียสพูดพลางนำรูปที่บัดนี้แข็งเหมือนหินมาเก็บไว้ในกระเป๋าของเสื้อคลุมสีน้ำตาลของตน

เจ้ามันชั่วร้ายนัก เดเลียส ท่านคาเพลอุตส่าห์มีเมตตากับเจ้าแต่เจ้ากลับไม่สำนึก มาเทสหันมาต่อว่าเดเลียสอย่างรุนแรง

อย่าเอ่ยเช่นนั้นเลย จริงๆ แล้วข้าควรจะฆ่าเจ้าซะด้วยซ้ำมาเทส แต่ข้าเห็นแก่คาเพลจึงไว้ชีวิตเจ้า นี่ก็เรียกว่า ข้าก็มีเมตตาเช่นกัน ส่วนคาเพลนั้น หากยาลาสหายตามสัญญา ข้าไม่ตระบัดสัตย์ในการรักษาพิษให้อย่างแน่นอน เดเลียสให้คำมั่น

"ก็หากเจ้าไม่ทำเช่นนั้น พวกเจ้าทั้งหมดไม่มีทางรอดไปได้" เนตรสีนิลของมาเทสมองไปทางวาณิชแห่งคาเซียด้วยความขุ่นเคือง

ก็ต้องลองดู... เดเลียสหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจคาดเดาได้ พร้อมกับเชิญชวนให้คาเพลและมาเทสมาพักดัวยกันเพื่อเตรียมเดินทางทันทีในวันรุ่งขึ้น แต่ก็ถูกทั้งสองปฏิเสธ โดยทั้งคู่กล่าวว่าจะมาพบในยามสุริยันจับขอบฟ้า

หวังว่าอรุณรุ่งของวันพรุ่งนี้เราคงได้เจอกัน อย่าลืมนะ หาข้าต้องสูญเสีย ยาลา เจ้าก็ต้องสูญเสีย คาเพล นายของเจ้าด้วยเช่นกัน มาเทส เดเลียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลังและมีอำนาจ แล้วบุรุษรูปงามและองครักษ์ประจำตัวผู้ซื่อสัตย์ก็หลีกกายเร้นไปในความมืดของราวป่าอีกฝั่งของลำธารในยามรัตติกาล