2005/Oct/03

Original Novel : Capella ตอนที่ 2

****นิยายนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ Yaoi/Boy's loveเราเตือนท่านแล้ว !!! ****

***เรื่องลิขสิทธิ์หวังว่าทุกท่านคงทราบอยู่แล้ว ขอให้เคารพสิทธิของผู้เขียนด้วยนะคะ ***

โรจัง >> อัพให้แล้วน้า.... ตามสัญญาจ้า ช่วงนี้เห็นว่าโรจังไม่ค่อยได้เข้าเวบ ยังไงไว้กลับมาค่อยอ่านเน้อ

พี่พู่ไหม >> ขอบคุณสำหรับเม้นท์ค่า ตี้คิดว่าตอนนี้น่าจะดีขึ้นแล้วนะคะ ตอนแรกตี้ไปอ่านแล้วก็เห็นว่ามันเยอะจริงๆ ด้วย ^^"

--------------------------------------------------------------------------------

ทันทีที่เห็นสถานการณ์เข้าขั้นตรีฑูตของยาลาส เดเลียสหันกลับไปกดร่างของมาเทสไว้อย่างไม่ลังเลในขณะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งตัว เพราะต้องรับศึกถึง 3 ด้านในเวลาเดียวกัน เดเลียสใช้มีดสั้นแนบไว้ที่ลำคอของอีกฝ่ายไว้ พร้อมเอ่ยสำทับด้วยเสียงเครียดแกมไปด้วยความรีบร้อน

ยาถอนพิษ เอามันมา เจ้าต้องมีแน่ๆ น้ำเสียงเร่งร้อนเช่นนี้ก่อให้เกิดความพึงพอใจต่อฝ่ายตรงข้ามยิ่งนัก ที่พิษร้ายของตนเกิดผลสำเร็จอย่างดีเยี่ยมเช่นเคยจึงยิ้มออกมาอย่างสาแก่ใจ โดยไม่กริ่งเกรงต่อมัจจุราชสีเงินคมกริบที่ทาบชิดอยู่ที่คอของตน

ไม่มี ได้ยินชัดหรือยัง ข้าบอกว่าไม่มี เนตรสีนิลคมกล้าจ้องตอบกลับมายังเนตรสีไพลิน แววเนตรทั้งสองกระทบกับแสงไฟจากปากของรูส สัตว์เวทย์ประจำตัวคาเพลเป็นประกายวาววาม

ถ้าเช่นนั้นก็จงตายซะให้สมใจก็แล้วกัน กล่าวจบเดเลียสจึงจรดปลายมีดกรีดลงไปบนคอของมาเทสอย่างช้าๆ และกดให้ลึกขึ้นเรื่อยๆ เพื่อเพิ่มความเจ็บปวดให้กับอีกฝ่ายอย่างรุนแรงและเนิ่นนานที่สุด อย่างน้อยความเจ็บปวดอาจทำให้อีกฝ่ายเปลี่ยนใจได้เดเลียสหวังไว้เช่นนั้นในใจ

ในขณะที่อากัปกิริยานั้นทำให้คาเพลผู้ซึ่งยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นตะลึงไปชั่วครู่กลับมาคงสติดังเดิม

หยุดก่อนเดเลียส!!! มาเทสเอายาถอนพิษศรให้กับเดเลียสซะ คำสั่งด้วยน้ำเสียงอันเป็นประกาศิตจากร่างบาง แววเนตรสีรุ่งอรุณบ่งแววกังวลอยู่ในที ทำให้มืออันเข้มแข็งของเดเลียสหยุดลง และปล่อยอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ แต่โลหิตสีแดงก็ยังคงไหลออกมาจากรอยแผลบริเวณคอที่ยาวเกือบองคุลีแต่ร่างสูงนั้นก็หาได้หวั่นแต่ประการใด ยังคงยืนตรงและกล่าวเรียบๆ ต่อผู้เป็นนาย

ข้าไม่ได้นำมันติดตัวมาด้วยครับ ท่านคาเพล

จริงรึ คาเพลย้อนถามอย่างไม่เชื่อมั่นเท่าใดนัก

ครับ

ถ้าเช่นนั้นเจ้าใช้พิษอะไร

ข้าใช้พิษ ไตรราตรี อาบที่หัวธนูดังเช่นทุกครั้งครับ คำตอบของมาเทสทำให้ใบหน้าของคาเพลสิ้นสีเลือดไปวูบหนึ่ง เดเลียสซึ่งสังเกตเห็นความผิดวิสัยนี้จึงรีบถามขึ้น

มีทางแก้หรือไม่ รีบบอกมา เนตรสีน้ำเงินเข้มจ้องร่างบางราวกับจะทะลุผ่านไปได้ แต่ผู้ที่ถูกสายตานั้นจับจ้องหาได้มีปฏิกิริยาหวาดกลัวใดๆ ไม่ กลับถอนหายใจออกมายาวก่อนเอ่ยเรียบๆ

พิษที่คนสนิทของเจ้าโดน เป็นพิษที่มีนามอย่างที่มาเทสบอกเมื่อครู่ ไตรราตรี และแน่นอนคุณสมบัติของมันก็ร้ายแรงพอๆ กับนามของมัน ผู้ที่โดนพิษมีเวลาสำหรับแก้ไขเพียงเท่านั้นก่อนจะจากไปชั่วนิรันดร์

ข้าไม่สนว่ามันจะร้ายแรงสักเพียงใด แต่ข้าต้องการรู้ว่ามีทางแก้ให้ฟื้นมาหรือไม่ น้ำเสียงคาดคั้นขึ้น

ทางแก้รึ...มีแน่ แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่ เจ้าก็ได้ยินแล้ว มาเทสบอกว่าไม่ได้นำยาถอนพิษมาด้วยดังนั้น. คาเพลยังไม่ทันกล่าวจบก็ถูกแรงมหาศาลของเดเลียสผลักล้มลงกับพื้น แรงกดทับจากแขนอันหยาบกร้านและทรงพลังทำให้ยากนักที่จะสะบัดหลุดได้ ครานี้มีดสั้นถูกจ่อเข้าที่คอขาวผ่องของคาเพลบ้าง ฝ่ายมาเทสก็ยกดาบสีเงินรี่เข้ามาหา แต่ก็ถูกเหล่าชายฉกรรจ์ลูกน้องของเดเลียสอีกสองคนจับตัวเอาไว้ รูสเองเมื่อเห็นเจ้านายประสบภัยก็พ่นไฟออกมาใส่ผู้ที่มุ่งร้ายต่อนายตนเป็นการใหญ่ จนกระทั่งเกศาสีนิลกาฬยาวบางส่วนเริ่มลุกติดไฟ แต่เดเลียสนั้นมิได้สนใจในความร้อนของไฟที่กำลังแผดเผาเกศาของตนอยู่

ยาลาสจะตายไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด เจ้าเข้าใจหรือไม่ เข้าใจมั้ย!!!! เสียงตะโกนที่แสดงถึงความพิโรธสูงสุดดังขึ้น ดวงเนตรสีไพลินบัดนี้ราวกับจะแปรเปลี่ยนไปเป็นสีทับทิมเพลิงด้วยเปลวไฟจากรูสที่ค่อยๆ ไล้จากปลายผมทางด้านซ้ายขึ้นมาช้าๆ กลิ่นไหม้เริ่มกระจายไปทั่วบริเวณ ปลายมีดสั้นสีเงินยังคงจ่ออยู่ที่คอ แต่ผู้ที่ถือกลับไม่กดคมมีดลงไปบนผิวขาวละเอียดของชายหนุ่มร่างบางตรงหน้า

ข้าเข้าใจ คาเพลมีท่าทางไม่ยินดียินร้ายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ถึงแม้ผู้ติดตามอย่างมาเทสจะตะโกนออกมาอย่างเดือดดาลที่มิสามารถเข้ามาช่วยเจ้านายของตนได้ และท่ามกลางความวิตกกังวลของเหล่าชายฉกรรจ์ผู้ติดตามบุคคลทั้งสอง คาเพลก็เอ่ยขึ้นว่า

และถึงแม้ข้าจะเกลียดเจ้ามาก ข้าก็ไม่เคยคิดจะสังหารคนของเจ้า ดังนั้นปล่อยข้าได้แล้ว ถ้าอยากให้คนสนิทของเจ้ารอด

คำพูดที่ย้ำอย่างชัดเจนถึงเป้าประสงค์ของคาเพลทำให้เดเลียสสำนึกว่าตนเองแสดงอารมณ์ออกมามากเกินไปจึงถอนมีดสั้นออกจากคอ และใช้มือสะบัดเปลวไฟที่ติดผมออกไป แต่ความร้อนแรงของพระเพลิงก็ทำให้เกศาสีนิลกาฬยาวงามนั้นเหลือเพียงแค่บ่าเท่านั้น ส่วนเสื้อคลุมสีน้ำตาลที่สวมไว้นั้นไม่ถูกเปลวเพลิงเผาผลาญเลยแม้แต่ริ้วรอยเดียว คาเพลเรียกรูสกลับไปเกาะที่ไหล่เช่นเคย และลุกขึ้นยืนต่อหน้าของเดเลียสอย่างไม่หวาดหวั่น

ก็ยังดีที่พอมีสติอยู่บ้างนะ อาการของคนสนิทของเจ้าจะตายหลังจากผ่านไปสามราตรีนับจากนี้ หากไม่ได้ยาถอนพิษทันท่วงที เขาจะไม่ได้เห็นราตรีที่สี่อีกเพราะจะสิ้นลมก่อนสุริยเทพจะลับขอบฟ้า

ข้ารู้แล้ว แต่เจ้าบอกว่าไม่ต้องการจะสังหารยาลาส แปลว่าเจ้ามียาถอนพิษใช่หรือไม่ เดเลียสเริ่มแสดงอาการกระส่ำกระส่ายอีกครา

ใช่ แต่มันไม่ได้อยู่ที่นี่ มันอยู่ที่บ้านของข้าในตัวเมืองพรีเทีย เจ้าต้องไปเอามันจากที่นั่น

แล้วต้องใช้เวลาเดินทางกี่ราตรี ใบหน้าคมสันแสดงถึงอาการครุ่นคิด

เพียง 1 ทิวา 1 ราตรีก็คงถึงแล้ว ไม่เกินนั้น

เจ้ายินดีจะช่วยข้าจริงๆ หรือ เดเลียสกล่าวอย่างคลางแคลงใจในท่าทีของอีกฝ่าย

จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม เจ้าก็ไม่มีทางอื่นแล้วไม่ใช่หรือ จะตัดสินใจเช่นไรเล่า วาณิชผู้มีตาไร้แวว คาเพลพูดพลางยิ้มอย่างเหยาะหยันอีกครั้ง ใบหน้าของเดเลียสเครียดขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจอย่างด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

ตกลงข้าเชื่อใจเจ้า บุรุษผู้งดงามดังอิสตรี เดเลียสเอ่ยพลางยิ้มเยาะเล็กๆ เช่นเดียวกัน ก่อนหันไปสั่งลูกน้องของตนให้ปล่อยมาเทสให้เป็นอิสระ

คาเพล ท่านไม่ควรให้ยาถอนพิษกับพวกไร้มารยาทอย่างพวกมัน มาเทสพูดขึ้นอย่างเสียอารมณ์

สิ่งใดที่ข้าเอ่ยไปแล้วย่อมต้องเป็นคำสัตย์เสมอ และข้าก็มาฝึกวิชาไม่ได้คิดจะมาทำการฆาตกรรมสังหารผู้ใด เนตรสีรุ่งอรุณมองมาทางผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างตำหนิเล็กน้อย

เอาเถอะ เอาเป็นว่าข้าเชื่อใจเจ้า คาเพล แต่เพื่อความแน่ใจข้าจำเป็นต้องมีเงื่อนไขสักเล็กน้อย เดเลียสเอ่ยขึ้นเรียบๆ หลังจากที่ให้สั่งให้ชายฉกรรจ์สี่คนหาท่อนไม้เพื่อจะนำมาดัดแปลงเป็นเปลสำหรับยาลาส

เจ้าไม่มีสิทธิ์มาตั้งเงื่อนไขกับข้า เดเลียส คาเพลตอบด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นถึงแม้พื้นเสียงจะยังคงนุ่มกังวาน

ใช่....ตอนแรกข้าอาจไม่มี แต่ตอนนี้มันกำลังจะมีแล้ว กล่าวจบเดเลียสก็ยกมือขวาขึ้นข้างกาย หนุ่มฉกรรจ์อีก 2 คนที่เหลือก็เข้าจับมาเทสที่เพิ่งถูกปล่อยเป็นอิสระ ส่วนคาเพลนั้นถูกดึงเข้าไปหาเดเลียสอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่ริมฝีปากสีชมพูได้รูปจะถูกริมฝีปากอันร้อนแรงของประกบอย่างรวดเร็ว ลิ้นอ่อนนุ่มค่อยๆ ซอกซอนลึกเข้าไป จนทำให้ผู้ถูกจู่โจมอย่างไม่ทันระวังเปิดช่องทางให้ของเหลวจากปากผู้จู่โจมไหลผ่านเข้าไปอย่างง่ายดาย ก่อนที่ผู้จู่โจมจะถอนริมฝีปากออก รสเฝื่อนฝาดของสิ่งที่ไหลผ่านเข้าไปทำให้คาเพลไออย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อยๆ หมดแรงลงในอ้อมแขนอันแข็งแกร่ง

-----------------------------------------------

TBC

Comment

Comment:

Tweet


Arhhh ~ continue soonnnnnnn

ทีแรกว่าจะไม่อ่านเพราะเห็นลงหลังจากตอน 1 นานมั่กๆ ร่วมเดือนแน่ะ เลยกะรอให้หนูลงจบก่อน กลัวลงแดง แต่สุดท้ายก็อ่าน แล้วไงล่ะ ... ลงแดงเจงๆ

รีบๆ อัพนะหนู อย่าทิ้งห่างเป็นเดือนอีกล่ะ
#2 by พู่ไหม At 2005-10-03 19:45,
ฉากป้อนยาน่าจะนานๆกว่านี้นาท่านพี่หึหึหึ

Free chat widget @ ShoutMix